KULA

Nazwisko Kula ma dwie możliwe podstawy: I. kula: 1. laska albo kij sękaty, 2. kołki, które bartnik wbija do drzewa, 3. hak, 4. część pługa, 5. maczuga, szlaga, klepadło, 6. dół, jama, 7. żartobliwie głowa (Słownik gwar polskich, t. II, s. 516-517), II. kulać: 1. toczyć po ziemi coś okrągłego, np. piłkę, kółko, krąg, 2. toczyć się po czymś, 3. robić, formować bochenki, 4. wałkować, maglować bieliznę, 5. kraść ryby z niewodu, 6. kuleć (Słownik gwar polskich, t. II, s. 517, 519), kulić = kurczyć (Słownik gwar polskich, t. II, s. 520). Nazwę osobową Kula odnotowano bardzo wcześniej – już w 1253 roku, zob. K. Rymut, Nazwiska Polaków. Słownik historyczno-etymologiczny, Kraków 1999, t. I, s. 487. Jan Siwik („Encyklopedia nazwisk i przydomków szlacheckich”, Warszawa 2010, s. 361) odnotowuje kilka szlacheckich rodzin o tym nazwisku: Kula vel Boleścic herbu Jastrzębiec, vel Sobolewski herbu Roch, Kula herbu Orla, vel Jezierski herbu Ślepowron.