Nazwisko proste, równe niemieckiemu hipokorystykum Ross, to od zromanizowanego hipokorystykum Rōso ze staro-wysoko-niemieckiego Rōdso < Hrōdso, H. Kaufmann, Ergänzungsband zu Ernst Förstemann Personennamen, München-Hildesheim 1968 s. 295, forma oparta na bazie Hrod ‘sława’, M. Gottschald, Deutsche Namekunde. Unsere Familiennamen nach ihrer Bedeutung, Berlin 1954 s. 339-342, E. Breza, Pochodzenie przydomków szlachty pomorskiej, Gdańsk 1986 s. 183. Nazwisko można też wywodzić od apelatywu Ross, średnio-wysoko-niemieckie ros, ors ‘rumak bojowy’, także ‘koń pociągowy’, M. Lexers, Mittelhochdeutsches Wörterbuch, Leipzig 1964 s. 171, H. Kaufmann, Ergänzungsband zu Ernst Förstemann Personennamen, München-Hildesheim 1968 s. 248, Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych, cz. 5 Nazwy osobowe pochodzenia niemieckiego, opr. Z. Klimek, Kraków 1997 s. 212, przenośnie, potocznie ‘dureń, idiota, osioł’. Człon Ros- może mieć także rodowód staropruski, R. Trautmann, Die altpreußischen Personennamen, 2. Umveränderte Auflage, Göttingen 1974 s. 83-84. Por. nazwę miejscową Rossen w byłym powiecie świętosiekierskim, Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, red. F. Sulimierski, B. Chlebowski, W. Walewski, Warszawa 1880, t. IX s. 769-770. Nazwisko można też uznać za wariant graficzny Rosz. Por. Rose, Rosz.
