SCHATON

Zapis Schaton może być zgermanizowaną formą nazwy osobowej Szaton, śląskiego – jak podaje K. Rymut – wariantu nazwy osobowej Szatan, pochodzącej od tak samo brzmiącego rzeczownika, zob. K. Rymut, Nazwiska Polaków. Słownik historyczno-etymologiczny, Kraków 2001, t. II, s. 524. Oznaczał on ‘diabła, złego ducha’, został zapożyczony z łacińskiego satanas ‘szatan, diabeł’, to zaś za pośrednictwem greki z hebrajskiego określenia przeciwnika, wroga, zob. W. Boryś, Słownik etymologiczny języka polskiego, Warszawa 2010, s. 594. Co ciekawe, wspomniany rzeczownik oznaczał również pełnioną funkcję – szatan = szatniczy („służył u pana za szatana”), wywodząc się w tym przypadku od rzeczownika szata, zob. tzw. Słownik warszawski języka polskiego, red. J. Karłowicz, A. Kryński, W. Niedźwiedzki, t.VI, s. 574.