Nazwiska widok główny

WINIECKI

Nazwisko utworzono przyrostkiem –ski od nazwy miejscowej Winiec (włocławskie, gmina Brześć Kujawski). Por. także Wini, skróconą formę niemieckich imion Winihard i Winibert. Nazwę osobową Winiecki odnotowano na terenie Polski w 1431 roku (zob. K. Rymut, Nazwiska Polaków. Słownik historyczno-etymologiczny, t. II L-Ż, Kraków 2001, s. 685).

WINKLER

Nazwisko Winkler odnotowano już w 1395 roku, zob. K. Rymut, Nazwiska Polaków. Słownik historyczno-etymologiczny, Kraków 2001, t. II, s. 685. Pochodzi od niemieckiej nazwy osobowej Winkler, która ma dwie potencjalne podstawy etymologiczne: 1. nazwę miejscową i terenową Winkler, pochodzącą od winkel kąt, obszar leżący gdzieś na uboczu’, 2. określenia zajęcia – winkler ‘drobny sprzedawca mający swój kram na uboczu’, Z. Klimek, Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych. Nazwy osobowe pochodzenia niemieckiego, Kraków 1997, s. 289.

WINKO

Nazwisko Winko, odnotowane już w 1389 roku,  można wywodzić od niemieckiej nazwy osobowej Wink, będącej pochodną germańskich imion złożonych, zawierających członk Wini-, np. Wienert, Wienand, zob. K. Rymut, Nazwiska Polaków. Słownik historyczno-etymologiczny, Kraków 2001, t. II, s. 685, R. und V. Kohlheim, Familiennamen. Herkunft und Bedeutung, Mannheim 2005, s. 721. Jan Siwik („Encyklopedia nazwisk i przydomków szlacheckich”, Warszawa 2010, s. 751) odnotowuje szlachecką rodzinę o tym nazwisku –„Winko vel Kmita v. Ratomski herbu Kościesza”.

WINNIEWICZ

Nazwisko utworzone przyrostkiem patronimicznym –ewicz od przymiotnika winny, czyli: 1. na którym ciąży wina, który zawinił, odpowiedzialny za co, 2. podpadający pod co, zasługujący na co, 3. powinien, obowiązany, 4. należyty, stosowny, słuszny, przyzwoity, godny, 5. który nie zwrócił długu, 6. należny, zob. tzw. Słownik warszawski, t. VII, s. 617.

WINNIK

Potencjalne podstawy etymologiczne nazwiska to: I. winnik, czyli: 1. winnica, 2. gorzelnik, 3. dawna nazwa października, w którym wino zbierano, 3. gatunek jabłek, 4. miotełka z gałązek brzozowych z liśćmi do smagania ciała w łaźni, 5. winowajca, II. winny, czyli: 1. na którym ciąży wina, który zawinił, odpowiedzialny za co, 2. podpadający pod co, zasługujący na co, 3. powinien, obowiązany, 4. należyty, stosowny, słuszny, przyzwoity, godny, 5. który nie zwrócił długu, 6. należny, zob. tzw. Słownik warszawski, t. VII, s. 616-617;.III. wina, IV. Wino, V.

WINTER

Nazwisko homonimiczne: I. od średnio-wysoko-niemieckiego apelatywu winter, winder ‘zima’, M. Lexers, Mittelhochdeutsches Wörterbuch, Leipzig 1964 s. 323, H. Bahlow, Niederdeutsches Namenbuch, Vaduz Lichtenstein 1987 s. 565, J.K. Brechenmacher, Etymologisches Wörterbuch der Deutschen Familiennamen, II Auflage, t. I, Limburg a.d. Lahn 1957 I s. 818, II. od nazwy miejscowej Winter, H. Naumann, Familiennamenbuch, Leipzig 1987 s. 312; III. od staro-wysoko-niemieckiej nazwy osobowej Wintheri, H. Bahlow, Niederdeutsches Namenbuch, Vaduz Lichtenstein 1987 s. 565, J.K.

WIRCHNIAŃSKI

Nazwisko można wywodzić od wirch = wierzch: 1. zewnętrzna jazda, pokrycie, 2. jazda na grzbiecie zwierzęcia lub od imion złożonych typu Wierzchosław, zob. K. Rymut, Nazwiska Polaków, t. II, s.  678. Por. także nazwę miejscową Wierzch z byłego powiatu prądnickieo lub Wierzchy z byłego powiatu brzezińskiego, rawskiego, łaskiego, piotrkowskiego, konińskiego, słupeckiego, sieradzkiego, dzisieńskiego, brzeskiego, kobryskiego, świeckiego, olesińskiego, zob. Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. XIII, s. 406 i nn.

WIRNIK

Nazwisko proste, równe hipotetycznemu przezwisku Wirnik < wirować. Por. też apelatyw wirnik ‘ruchoma część urządzenia’ i nazwę miejscową Wirnia w byłym powiecie rochaczewskim, Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, red. F. Sulimierski, B. Chlebowski, W. Walewski, Warszawa 1880, t. XIII s. 566.

WIRSNOWSKI

Nazwisko utworzone sufiksem -owski od nazwy miejscowej Wirsnie/Wirsna w byłym powiecie wiłkomierskim, zob. Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. XV cz. 2 s. 690. Por. także człon staropruskich nazw osobowych virs-, stąd nazwa osobowa Wirse i nazwa miejscowa Wirsisthen, zob. R. Trautmann, Die altpreußischen Personennamen, 2. Umveränderte Auflage, Göttingen 1974 s. 157. Por. też średnio-wysoko-niemieckie wirs, würs ‘gorszy’, zob. M. Lexers, Mittelhochdeutsches Wörterbuch, Leipzig 1964 s. 324, J.K.

WIRSZYŁO

Podstawę nazwiska stanowi forma wirsza/wiersza: 1. rodzaj pułapki na ryby, siatka walcowata, stożkowata, z rózeg wierzbowych upleciona, rodzaj więcierza, rodzaj kosza z witek łozowych, jako samołówka na raki, ryby i ptaki, 2 . przenośnie zła toń, matnia, sidła, „spadł jak żaba z wierszy w swojej nadziei” = stracił łaskę, wypadł z łaski, 3. rodzaj rośliny (zob. tzw. Słownik warszawski, t. VII, s. 586).

WISZ

Nazwisko ma dwie potencjalne podstawy etymologiczne: 1. imiona na Wi- typu Wisław, Wiktor, 2. dawny rzeczownik wisz ‘gęste, splątane zarośla’ (zob. K. Rymut, Nazwiska Polaków. Słownik historyczno-etymologiczny, t. II L-Ż, Kraków 2001, s. 686). Por. także nazwę miejscową Wisze, odnotowaną na terenie byłego powiatu tarnowskiego, zob. Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. XIII s.619.

Strony