Nazwiska widok główny

ARCIMOWICZ

Nazwisko pochodzi imienia Artemi/Artemij, używanego od średniowiecza na terenach Kresów Wschodnich, pochodzącego od imienia greckiej bogini Artemidy (zob. K. Rymut, Nazwiska Polaków, t. I A-K, Kraków 1999, s. 8). To nazwisko odnotowuje L. Dacewicz w Antroponimii Białegostoku w XVII-XVIII wieku (Białystok 2001, s. 77): Andreas Arcimowicz 1754. Przytaczają je także Z. Abramowicz, L. Citko, L. Dacewicz w Słowniku historycznych nazw osobowych Białostocczyzny (XV-XVII w.),t. I A-O, Białystok 1997, s.

ARCISZEWSKI

Nazwisko pochodzi imienia Artemi/Artemij, używanego od średniowiecza na terenach Kresów Wschodnich, pochodzącego od imienia greckiej bogini Artemidy (zob. K. Rymut, Nazwiska Polaków, t. I A-K, Kraków 1999, s. 8). To nazwisko odnotowuje L. Dacewicz w Antroponimii Białegostoku w XVII-XVIII wieku (Białystok 2001, s. 77): Andreas Arcimowicz 1754. Przytaczają je także Z. Abramowicz, L. Citko, L. Dacewicz w Słowniku historycznych nazw osobowych Białostocczyzny (XV-XVII w.),t. I A-O, Białystok 1997, s.

ARCON

Nazwisko można wywodzić od 1. z pozbawieniem nagłosowego „h” od harc ‘zuch, junak’, 2. niemieckiej nazwy osobowej Harz, 3. imienia Artemi/Artemij, używanego od średniowiecza na terenach Kresów Wschodnich, pochodzącego od imienia greckiej bogini Artemidy (zob. K. Rymut, Nazwiska Polaków, t. I A-K, Kraków 1999, s. 8, 297). Por. też łacińskie arcus ‘łuk’.

ARDNER

Nazwisko może pochodzić od Arnd(t), to zaś od imienia germańskiego Arnold. Pochodzenie nazwiska można też łączyć z formą hardy: 1. dumny, butny, wyniosły, 2. zuchwały, krnąbrny, nieposłuszny, wyraz pochodzenia czeskiego od hrdy (zob. tzw. Słownik warszawski, t. II, s. 17).

ARDYN

Nazwisko może pochodzić od Arnd(t), to zaś od imienia germańskiego Arnold. Pochodzenie nazwiska można też łączyć z formą hardy: 1. dumny, butny, wyniosły, 2. zuchwały, krnąbrny, nieposłuszny, wyraz pochodzenia czeskiego od hrdy (zob. tzw. Słownik warszawski, t. II, s. 17).

AREMBORST

Nazwisko równe niemieckiej nazwie zawodu, średnio-dolno-niemieckie Armborst(er): ‘wytwórca kusz’ (der Armbrustmacher), zob. H. Bahlow, Niederdeutsches Namenbuch, Vaduz Lichtenstein 1987 s. 63, M. Gottschald, Deutsche Namekunde. Unsere Familiennamen nach ihrer Bedeutung, Berlin 1954 s. 171, J. K. Brechenmacher, Etymologisches Wörterbuch der Deutschen Familiennamen, II Auflage, t. I, Limburg a.d. Lahn 1957 s. 39, F. Kluge, Etymologisches Wörterbuch der deutschen Sprache, 18. Auflage, bearbeitet von W. Mitzka, Berlin 1960 s. 31.. Por. Armborscy herbu Szreniawa A.

AREND

Nazwisko równe niemieckiej nazwie osobowej Arend(t), ta z dolnoniemieckiego Arndt (Arndt herbu Puchacz, zob. A. Boniecki, Herbarz polski I s. 53), zob. J.K. Brechenmacher, Etymologisches Wörterbuch der Deutschen Familiennamen, II Auflage, t. I, Limburg a.d. Lahn 1957 s. 38, kontrakcja z Arnold, zob. H. Bahlow, Niederdeutsches Namenbuch, Vaduz Lichtenstein 1987 s. 63, od rdzenia ar o znaczeniu ’orzeł‘, zob. E. Breza, Nazwiska Pomorzan. Pochodzenie i zmiany t. I, Gdańsk 2000 s. 33 lub Ahrendt, od niemieckiego imienia Arno, zob. M. Gottschald, Deutsche Namekunde.

ARENDT

Nazwisko równe niemieckiej nazwie osobowej Arend(t), ta z dolnoniemieckiego Arndt (Arndt herbu Puchacz, zob. A. Boniecki, Herbarz polski I s. 53), zob. J.K. Brechenmacher, Etymologisches Wörterbuch der Deutschen Familiennamen, II Auflage, t. I, Limburg a.d. Lahn 1957 s. 38, kontrakcja z Arnold, zob. H. Bahlow, Niederdeutsches Namenbuch, Vaduz Lichtenstein 1987 s. 63, od rdzenia ar o znaczeniu ’orzeł‘, zob. E. Breza, Nazwiska Pomorzan. Pochodzenie i zmiany t. I, Gdańsk 2000 s. 33 lub Ahrendt, od niemieckiego imienia Arno, zob. M. Gottschald, Deutsche Namekunde.

ARENT

Nazwisko równe niemieckiej nazwie osobowej Arent, ta od Arnold, zob. K. Rymut, Nazwiska Polaków. Słownik historyczno-etymologiczny, t. I A-K Kraków 1999 s. 10. Por. ARENDT.

ARENTS

Nazwisko utworzone fleksyjnie, niemieckim formantem, dopełniaczem liczby pojedynczej deklinacji mocnej –s od niemieckiej nazwy osobowej Arent (często tak tworzono nazwiska patronimiczne: Osoby zależne od kogoś, poddani i służba, często przybierały nazwisko takie, jak wyznaczył im pan, albo nazwisko pana z sufiksem wskazującym na przynależność, końcówką dopełniacza -s. Podobnie było nawet w firmach – gdzie personel często przybierał nazwisko szefa. Zob. J. K. Brechenmacher, Etymologisches Wörterbuch der Deutschen Familiennamen, II Auflage, t. I, Limburg a.d. Lahn 1957 I s. 210).

ARMADA

Nazwisko można wywodzić od armada ‘wielka flota wojenna’ (zob. tzw. Słownik warszawski, t. I, s. 67). Jego podstawę mogła też stanowić niemiecka nazwa osobowa Harm, wywodząca się od średniowysokoniemieckiego harm(e) ‘łasica, gronostaj’ (zob. K. Rymut, Nazwiska Polaków, t. I A-K, Kraków 1999, s. 298).

Strony