Nazwiska widok główny

ALSHUT

Nazwisko równe staropruskiej nazwie osobowej Alsutt(e), zob. R. Trautmann, Die altpreußischen Personennamen, 2. Umveränderte Auflage, Göttingen 1974 s. 12, 131. Por. także nazwę miejscową Alszuty, odnotowaną w byłym powiecie wieliskim, zob. Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, red. F. Sulimierski, B. Chlebowski, W. Walewski, Warszawa 1880, t. XV cz. 1 s. 23. Łączone również z niemieckim rzeczownikiem Halshut ‘kapelusz sięgajacy szyi’, to od Hals ‘szyja’ + Hut ‘kapelusz’ z opuszczeniem nagłosowego H, zob. B.

ALSHUTT

Nazwisko równe staropruskiej nazwie osobowej Alsutt(e), zob. R. Trautmann, Die altpreußischen Personennamen, 2. Umveränderte Auflage, Göttingen 1974 s. 12, 131. Por. także nazwę miejscową Alszuty, odnotowaną w byłym powiecie wieliskim, zob. Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, red. F. Sulimierski, B. Chlebowski, W. Walewski, Warszawa 1880, t. XV cz. 1 s. 23. Łączone również z niemieckim rzeczownikiem Halshut ‘kapelusz sięgajacy szyi’, to od Hals ‘szyja’ + Hut ‘kapelusz’ z opuszczeniem nagłosowego H, zob. B.

ALSUT

Nazwisko równe staropruskiej nazwie osobowej Alsutt(e), zob. R. Trautmann, Die altpreußischen Personennamen, 2. Umveränderte Auflage, Göttingen 1974 s. 12, 131. Por. także nazwę miejscową Alszuty, odnotowaną w byłym powiecie wieliskim, zob. Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, red. F. Sulimierski, B. Chlebowski, W. Walewski, Warszawa 1880, t. XV cz. 1 s. 23. Łączone również z niemieckim rzeczownikiem Halshut ‘kapelusz sięgajacy szyi’, to od Hals ‘szyja’ + Hut ‘kapelusz’ z opuszczeniem nagłosowego H, zob. B.

ALTER

Nazwisko równe niemieckiemu przezwisku Alt(er) = der Alte ‘ojciec’ (senior), dolnoniemiecki Alder, zob. H. Bahlow, Deutschen Namenlexicon. Familien und Vornamen nach Ursprung und Sinn erklärt, München 1967, s. 31, ze średnio-wysoko-niemieckiego alt, przenośnie ‘silny, mocny, potężny, ogromny’, często określano tak starców, zob. H. Naumann, Familiennamenbuch, Leipzig 1987, s. 56. Mniej prawdopodobne podstawy nominacji to: imię żydowskie Alter (Zob. Spis imion żydowskich, wstęp i opracowanie M. Feldenstein, Warszawa 1928, s.

ALUCHNIA

Podstawę nazwiska mogły stanowić imiona zaczynające się grupą Al, np. Aleksander, Aleksy, Alina. Nazwisko można wywodzić też od niemieckiej nazwy osobowej Hall lub od hala 1. wysoka, łysa góra, 2. dolina górska, pastwisko w górach, słowo pochodzące z języka czeskiego, z hola, dosłownie ‘goła’ (zob. tzw. Słownik warszawski, t. II, s. 7) 

ANDERKA

Nazwisko pochodzące od polskiej formy odimiennej Anderka // Anderko < Andrzej. Słownik nazwisk współcześnie w Polsce używanych odnotowuje 53 osoby o nazwisku Anderka  i 141 noszących miano  Anderko (t. I s. 45).

ANDERKO

Nazwisko pochodzące od polskiej formy odimiennej Anderka // Anderko < Andrzej. Słownik nazwisk współcześnie w Polsce używanych odnotowuje 53 osoby o nazwisku Anderka  i 141 noszących miano  Anderko (t. I s. 45).

ANDREJKÓW

Nazwisko Andrejków pochodzi od imienia chrześcijańskiego Andrzej. Zdaniem S. Rosponda (Mówią nazwy, s. 165) pochodzi od greckiego Andreas ‘męski, silny’. Według K. Rymuta (Nazwiska Polaków. Słownik historyczno-etymologiczny, Kraków 1999, t. I, s. 5) imię można wywodzić od anér, gen. andrós ‘mąż’ lub imion złożonych typu Andrónikos, forma Andrej pochodzi z Kresów Wschodnich. 

ANDRYKOWSKI

Nazwisko utworzone przyrostkiem –owski od Andryka, formy pochodnej od imienia Andrzej, to zaś zdaniem S. Rosponda (Mówią nazwy, s. 165) pochodzi od greckiego Andreas ‘męski, silny’. Według K. Rymuta (Nazwiska Polaków, t. I A-K, s. 5) imię można wywodzić od anér, gen. andrós ‘mąż’ lub imion złożonych typu Andrónikos.

ANDRYSZAK

Podstawę stanowi imię chrześcijańskie Andrzej. Zdaniem S. Rosponda (Mówią nazwy, s. 165) pochodzi od greckiego Andreas ‘męski, silny’. Według K. Rymuta (Nazwiska Polaków, t. I A-K, s. 5) imię można wywodzić od anér, gen. andrós ‘mąż’ lub imion złożonych typu Andrónikos. Forma Andryszak została odnotowana już w 1431 roku, zob. K. Rymut, Nazwiska Polaków. Słownik historyczno-etymologiczny, Kraków 1999, t. I, s. 5. Mniej prawdopodobny jest związek genezy nazwiska z rzeczownikiem andrys/andrus: 1. łobuz wytrwany, 2. złodziej kieszonkowy, zob. Słownik warszawski, t. I, s. 36.

ANDRZEJ

Nazwisko pochodzące od imienia chrześcijańskiego Andrzej, to zaś zdaniem S. Rosponda (Mówią nazwy, s. 165) pochodzi od greckiego Andreas ‘męski, silny’. Według K. Rymuta (Nazwiska Polaków, t. I A-K, s. 5) imię można wywodzić od anér, gen. andrós ‘mąż’ lub imion złożonych typu Andrónikos. Słownik nazwisk współcześnie w Polsce używanych (t. I s. 54) wymienia 5 osób o takim nazwisku. Por. ANDERKA, ANDERKO, ANDRZEJAK.

Strony