Nazwiska widok główny

ANSMACH

Nazwisko niemieckie, od nazwy osobowej Ans, ta z germańskiego ans ‘pogański bożek’, zob. H. Kaufmann, Ergänzungsband zu Ernst Förstemann Personennamen, München-Hildesheim 1968 s. 4, człon imion złożonych pochodzenia starosaskiego zob. Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych, Cz. 5 Nazwy osobowe pochodzenia niemieckiego, opr. Z. Klimek, Kraków 1997 s. 6 + mach < machen ‘robić’, może określenie rzeźbiarza, twórcy figurek świątków? Por. także niemiecki czasownik anschmachten ‘wzdychać’.

ANTKOWIAK

Nazwisko pochodzi od formy patronimicznej Antków/Antkow = syn Antka, czyli Antoniego. Imię Antoni wywodzi się od łacińskiego Antonius (pierwotnie była to nazwa znanego rodu rzymskiego) i jest notowane w Polsce od XIII wieku (zob. K. Rymut, Nazwiska Polaków, t. I A-K, Kraków 1999, s. 8). Por. także rzeczownik antek ‘łobuz terminujący u złodzieja’ (zob. tzw. Słownik warszawski, t. I, s. 41).

ANTONI

Nazwisko od imienia chrześcijańskiego pochodzenia łacińskiego Antoni, utworzonego prawdopodobnie od określenia znanego rodu rzymskiego, zob. K. Rymut, Nazwiska Polaków. Słownik historyczno-etymologiczny, t. I A-K Kraków 1999 s. 9. „Łac. nomen gentile Antonius o etymologii dotąd definitywnie nie wyjaśnionej” M. Malec, Imiona chrześcijańskie w średniowiecznej Polsce, Kraków 1994 s. 186.

ANTOSIK

Nazwisko Antosik to forma pochodna od imienia Antoni. Pochodzi ono od łacińskiego Antonius (pierwotnie była to nazwa znanego rodu rzymskiego) i jest notowane w Polsce od XIII wieku (zob. K. Rymut, Nazwiska Polaków, t. I A-K, Kraków 1999, s. 8).

ANTOSZ

Nazwisko pochodzi od imienia Antoni, które  wywodzi się od łacińskiego Antonius (pierwotnie była to nazwa znanego rodu rzymskiego) i jest notowane w Polsce od XIII wieku (zob. K. Rymut, Nazwiska Polaków, t. I A-K, Kraków 1999, s. 8). Por. także rzeczownik antek ‘łobuz terminujący u złodzieja’ (zob. tzw. Słownik warszawski, t. I, s. 41).

ANTOSZEWSKI

Nazwisko pochodzi od imienia Antoni, które  wywodzi się od łacińskiego Antonius (pierwotnie była to nazwa znanego rodu rzymskiego) i jest notowane w Polsce od XIII wieku (zob. K. Rymut, Nazwiska Polaków, t. I A-K, Kraków 1999, s. 8). Potencjalną podstawę nazwiska stanowi także nazwa miejscowa Antoszew, odnotowana na terenie byłego powiatu poniewieskiego, zob. "Słownik geograficzny...", t. I, s. 45. Por. także rzeczownik antek ‘łobuz terminujący u złodzieja’ (zob. tzw. Słownik warszawski, t. I, s. 41).

ANUSZEWSKI

Nazwisko można wywodzić od imion: Anna, Jan (to zaś wywodzi się z języka hebrajskiego i pierwotnie znaczyło ‘Jahwe jest łaskawy’ (zob. K. Rymut, Nazwiska Polaków, t. I, s. 330)), Han (< Jan). Potencjalną podstawę nazwiska stanowią także nazwy miejscowe Anusin (były powiat iłżecki, chełmski, krasnostawski, bielski, oszmiański, nowogradwołyński, włodzimierski) i Anusy w byłym powiecie telszewskim, zob. „Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich” t. XV, cz. 1, s. 44-45.

ANUTTA

Nazwisko spolonizowane formantem -a od staropruskiej nazwy osobowej *Anŭtē, por. staropruskie ane ‘starucha’ z sufiksem -ut. Por. pruską nazwa osobowa Anneyde, zanotowaną w 1328 r. w okręgu Lidzbarka R. Trautmann, Die altpreußischen Personennamen, 2. Umveränderte Auflage, Göttingen 1974 s. 12. Może to być również niemieckie nazwisko Anhut z zanikiem H i polszczącym formant -a.

ANYSZKA

Nazwisko można wywodzić od imion: Anna, Jan (to zaś wywodzi się z języka hebrajskiego i pierwotnie znaczyło ‘Jahwe jest łaskawy’ (zob. K. Rymut, Nazwiska Polaków, t. I, s. 330)), Han (< Jan). Potencjalną podstawę nazwiska stanowi także rzeczownik anyż: 1. pospolita nazwa rośłiny biedrzeniec anyż i jej owoców, 2. roślina z rodzaju bodzianu i anyżek: 1. anyż, 2. nasienie anyżu, 3. wódka anyżowa, 4. cukier (zob. tzw. Słownik warszawski. T. I, s. 46).

Strony