Nazwiska widok główny

ZIEMSKI

Nazwisko można wywodzić od przymiotnika ziemski, czyli: 1. tyczący się planety na której mieszkamy, 2. doczesny, światowy, 3. krajowy, swojski, 4. ziemiański, rolny, wiejski, 5. powiatowy, prowincjonalny, 6. po ziemsku = po ludzku, nisko, materialnie, zob. tzw. Słownik warszawski, t. VIII, s. 502. Por. także nazwę miejscową Ziemskie z byłego powiatu rzeżyckiego, zob. Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. XIV s. 611.

ZIENTARSKI

Nazwisko można wywodzić od niemieckiej nazwy osobowej Sinter, ta zaś pochodzi od imienia złożonego Sindhari, zob. K. Rymut, Nazwiska Polaków, t. II, s. 571. Inną potencjalną podstawą jest rzeczownik zięć ‘mąż córki’.

ZIEWIŃSKI

Nazwisko można interpretować na dwa sposoby. Pierwszym z nich jest uznanie go za formę odmiejscową, utworzoną od nazwy Ziewino „zaścianek nad rzeką Świrach, powiat święciański, w czwartym okręgu polskim, gmina Wojstom, okręg wiejski Ruskie Sioło, o 66 wiorst od Święcian, należy do dóbr skarbowych Markowo”, zob. Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. XIV s. 613. Drugą możliwością interpretacyjną jest uznanie nazwiska za formę pochodną od czasownika ziewać, czyli: 1. „zaczerpnąwszy z zewnątrz powietrza, przez otwarte usta wyzionąć je z głębi gardła”, 2.

ZIEZIULEWICZ

Nazwisko Zieziulewicz jest formą pierwotnie patronimiczną, utworzoną od przezwiska ojca. Podstawę nazwy stanowi rzeczownik zazula/zezula ‘kukułka’, zob. K. Rymut, Nazwiska Polaków. Słownik historyczno-etymologiczny, Kraków 2001, t. II, s. 730. Jan Siwik („Encyklopedia nazwisk i przydomków szlacheckich”, Warszawa 2010, s. 784) odnotowuje szlachecką rodzinę o tym nazwisku –„Zieziulewicz h. – 1700 r. Zieziułówka, woj. mińskie”.

ZIĘTKO

Nazwisko jest formą pochodną od rzeczownika zięć ‘mąż córki’. Nazwę osobową Ziętek odnotowano na terenie Polski w 1598 roku (zob. K. Rymut, Nazwiska Polaków. Słownik historyczno-etymologiczny, t. II L-Ż, Kraków 2001, s. 741). Por. także nazwę miejscową Ziętkowice, odnotowaną na terenie byłego powiatu żywickiego zob. Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. XIV s. 613.

ZILT

Zgermanizowane nazwisko staropruskie *Silĭtē, por. Sylige, R. Trautmann, Die altpreußischen Personennamen, 2. Umveränderte Auflage, Göttingen 1974 s. 91. Mniej prawdopodobne jest pochodzenie nazwiska od niemieckiego apelatywu  zielen: 1. ‘celować, mierzyć’, 2. ‘zmierzać’ (do czegoś). Por. też die Zille 'barka (rzeczna)’.

ZIMEN

Nazwisko proste, od niemieckiego imienia Ziemen/Siemen, H. Bahlow, Niederdeutsches Namenbuch, Vaduz Lichtenstein 1987 s. 555. Ewentualnie od środkowoniemieckiego zimen, średnio-wysoko-niemieckie zëmen, ‘spajać, składać, złączyć’, F. Kluge, Etymologisches Wörterbuch der deutschen Sprache, 21 veränderte Auflage, Berlin, New York 1975 s. 883. Można też potraktować to nazwisko jako wariant nazwiska Zieman lub łączyć ze staropruskim rdzeniem Sem-, por. Semeke, R. Trautmann, Die altpreußischen Personennamen, 2. Umveränderte Auflage, Göttingen 1974 s. 91. Zob. Zieman.

ZIMMERMAN

Nazwisko[1] proste, od niemieckiej nazwy zawodu Zimmermann ‘cieśla’, średnio-wysoko-niemieckie zimberman, zim(m)erman, M. Lexers, Mittelhochdeutsches Wörterbuch, Leipzig 1964 s. 336, H. Bahlow, Niederdeutsches Namenbuch, Vaduz Lichtenstein 1987 s. 582, J.K. Brechenmacher, Etymologisches Wörterbuch der Deutschen Familiennamen, II Auflage, t. I, Limburg a.d. Lahn 1957 t. II s. 582, Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych, cz.

ZIMNY

Nazwisko proste, równe przezwisku Zimny, to od apelatywu  zimny: 1. ‘zmarzluch’ lub ‘flegmatyk’, 2. ‘nie rodzony, przyrodni’, J. Mączyński, Nazwiska Łodzian (XV-XIX wiek), Łódź 1970 s. 222. Zimny to nazwa odnotowana przez Słownik staropolskich nazw osobowych, red. W. Taszycki 1965-1981 t. VI s. 321.

ZIOBRO

Nazwisko pochodzi od ziobro, gwarowego określenia żebra. Por. też Żebry – nazwa kilkunastu miejscowości na terenie całego kraju Słownik Geograficzny..., t.  XIV s. 754. Nazwę osobową Ziobro odnotowano na terenie Polski w 1521 roku, zob. K. Rymut, Nazwiska Polaków, t. II, s. 758.

Strony