Nazwiska widok główny

ZAWIERZENIEC

Nazwisko pochodzi prawdopodobnie od czasownika zawierzyć 1. polegać na kim z ufnością, dać mu wiarę, zaufać, uwierzyć, 2. powierzyć coś komuś z ufnością lub rzeczownika zawierzenie: 1. czynność ‘zawierzyć’, 2. ufność położona w kim, zaufanie (zob. tzw. Słownik warszawski, t. VIII, s. 342-343). Nazwisko można wywodzić także od nazwy miejscowej Zawierzeń w byłym powiecie krosieńskim lub Zawierzenie w byłym powiecie mińskim – zob. Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. XIV, s. 495.

ZAWISTOWSKI

Nazwisko utworzono przyrostkiem –owski od nazwy miejscowej Zawisty, odnotowanej na terenie byłego powiatu ostrowskiego i pułtuskiego, zob. Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. XIV, s. 496. Por. także zawistać = zazdrościć i zawisać = zawisnąć, czyli: 1. zatrzymawszy się zwisnąć, uwiesić się, zawiesić się, 2. przenośnie zawisać od kogo = być w zawisłości od niego, 3. zależeć, być czym uwarunkowanym, podlegać, opierać się, 4. zawierać, zamykać się w czym, zob. tzw. Słownik warszawski, t. VIII, s. 349-350.

ZAWISZA

Nazwisko pochodzi od czasownika zawisać = zawisnąć, czyli: 1. zatrzymawszy się zwisnąć, uwiesić się, zawiesić się, 2. przenośnie zawisać od kogo = być w zawisłości od niego, 3. zależeć, być czym uwarunkowanym, podlegać, opierać się, 4. zawierać, zamykać się w czym, zob. tzw. Słownik warszawski, t. VIII, s. 349-350. Nazwę osobową Zawisza odnotowano na terenie Polski bardzo wcześnie, bo już w 1214 roku (zob. K. Rymut, Nazwiska Polaków, t. II, s. 729).

ZAWIŚLAK

Nazwisko pochodzi od nazwy miejsca zamieszkania, Zawiślak to ktoś mieszkający za Wisłą. Por. także rzeczownik wisła: 1. wielka woda, 2. wszelki wylew wód na wiosnę, 3. szulnął aż nad Wisłę = powrócił aż nade dniem, zob. tzw. Słownik warszawski, t. VII, s. 629. Por. także nazwę miejscową Zawiśle, odnotowaną na terenie byłego powiatu krośnieńskiego, zob. Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. XIV, s. 496. Nazwę osobową Zawiślak odnotowano na terenie Polski w 1741 roku, zob. K. Rymut, Nazwiska Polaków, t. II, s. 686.

ZAWITNIEWICZ

Nazwisko można wywodzić od czasownika zawitać, czyli: 1. przybyć, zjawić się, 2. zawijać, zaplatać, zob. tzw. Słownik warszawski języka polskiego, red. J. Karłowicz, A. Kryński, W. Niedźwiedzki, t. VIII, s. 351. Jan Siwik („Encyklopedia nazwisk i przydomków szlacheckich”, Warszawa 2010, s. 777) odnotowuje szlachecką rodzinę o tym nazwisku – „Zawitniewicz herbu Jastrzębiec, 1600 r., Litwa”.

ZAWORSKI

Nazwisko można wywodzić od nazwy miejscowej Zawory, odnotowanej na terenie byłych powiatów: szremskiego i kartuskiego, zob. „Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich”, t. XIV, s. 501-502. Por. także zawora/zawor: 1. rygiel, 2. staroświecka drewniana klamka, 3. przenośnie tarcza, przedmurze, obrona, 4. zawarcie, zamknięcie, niewola, 5. zawada, przeszkoda, blokada, 6. zawarcie się, zapchanie się, zator, zob. tzw. Słownik warszawski, t. VIII, s. 354. Nazwę osobową Zaworski odnotowano na terenie Polski w 1454 roku, zob. K. Rymut, Nazwiska Polaków, t. II, s. 730.

ZAWURSKI

Nazwisko można wywodzić od nazwy miejscowej Zawory, odnotowanej na terenie byłych powiatów: szremskiego i kartuskiego, zob. „Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich”, t. XIV, s. 501-502. Por. także zawora/zawor: 1. rygiel, 2. staroświecka drewniana klamka, 3. przenośnie tarcza, przedmurze, obrona, 4. zawarcie, zamknięcie, niewola, 5. zawada, przeszkoda, blokada, 6. zawarcie się, zapchanie się, zator, zob. tzw. Słownik warszawski, t. VIII, s. 354. Nazwę osobową Zaworski odnotowano na terenie Polski w 1454 roku, zob. K. Rymut, Nazwiska Polaków, t. II, s. 730.

ZĄBCZYŃSKI

Nazwisko pochodzi od nazwy osobowej Ząb, ta od rzeczownika ząb. Por. także nazwę miejscową Ząbie, odnotowaną na terenie byłego powiatu olsztyńskiego (zob. Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. XIV s. 506).

ZĄTAK

Nazwisko Zątak uznaje się za pochodne od czasownika żąć, czyli: 1. miąć, gnieść, ciskać, tłoczyć, 2. odbywać żniwo, zob. K. Rymut, Nazwiska Polaków. Słownik historyczno-etymologiczny, Kraków 2001, t. II, s. 758, tzw. Słownik warszawski języka polskiego, t. VIII, s. 696.

ZBICHORSKI

Nazwisko można wywodzić od imion na Zby- typu Zbygniew, Zbychosław, ob. K. Rymut, Nazwiska Polaków, t. II, s. 732. Por. też zbichnąć ‘zgromadzić się, zebrać się, zlecieć się’, zob. tzw. Słownik warszawski, t. VIII, s. 378. Por. także nazwę miejscową Zbichowo z byłego powiatu wejherowskiego, zob. Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. XIV, s. 516.

ZBIEG

Nazwisko pochodzi od nazwy osobowej Zbieg, ta od rzeczownika zbieg, potencjalną podstawę nazwiska stanowi także czasownik zbiegać, Nazwę osobową Zbieg odnotowano na terenie Polski w 1393 roku (zob. K. Rymut, Nazwiska Polaków. Słownik historyczno-etymologiczny, t. II L-Ż, Kraków 2001, s. 731).

Strony